ΤΟ ΧΑΖΟ 98, ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΙΤΡΙΝΟ ΚΑΣΚΟΛ: Οι προσδοκίες, οι ανησυχίες αλλά και η πολιτική σημειολογία του styling.

 


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΡΧΗ

Ο κουρνιαχτός των εκλογών σιγά σιγά κατακάθεται, μια νέα κυβέρνηση και μαζί της μια ολόκληρη χώρα προσπαθεί να βρει το βηματισμό της. Τα πράγματα αλλάζουν και η αλλαγή, παρ'όλο που αποτελεί νομοτελειακή παράμετρο για την εξέλιξη στη φύση, μέσα σε μια οργανωμένη κοινωνία αντιμετωπίζεται πάντα με καχυποψία και ανασήκωμα φρυδιού. 

Χειροπιαστά αποτελέσματα των χειρισμών των νέων πολιτικών ηγετών ακόμα δεν υπάρχουν, μόνο αποχρώσες ενδείξεις. Ο αισιόδοξος θεωρεί ότι σε μια νύχτα ένα εκλογικό αποτέλεσμα άλλαξε αυθορεί και παραχρήμα την πορεία της χώρας, ο σκεπτικιστής κάνει ένα βήμα πίσω και αναζητά αλήθειες κρυμμένες και έτερα κίνητρα, ο δημοκόπος αναμασά ολισθήματα της γλώσσας κάποιων στελεχών και τρολάρει ανύπαρκτες ειδήσεις με πηχυαίους τίτλους, ο χαζοχαρούμενος lifestylιστας- που θεωρεί ότι κάνει πολιτικό ρεπορτάζ- αναδεικνύει σε απόλυτο status symbol τον Γιάνη Βαρουφάκη και κατακεραυνώνει την ενδυματολογική επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου την ημέρα της ορκομωσίας της νέας κυβέρνησης. Φαντάζομαι αυτές τις ημέρες όλοι λίγο πολύ έχουμε διαβάσει παρόμοια δημοσιεύματα, δόξα να έχει ο Θεός της διαδικτυακής δημοσιογραφίας. 

Έχοντας ακούσει όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα, κατέληξα σε τρεις διατυπώσεις οι οποίες έγιναν από τρεις δημοσιογράφους, εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους: Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Θανάσης Λάλας και Νίκος Χατζηνικολάου και απαντούν με τον επιτυχέστερο τρόπο σε όλα τα παραπάνω.  

ΕΝΑ ΚΙΤΡΙΝΟ ΚΑΣΚΟΛ
Σήμερα το πρωί στην καθημερινή του εκπομπή 10:00 -12:00 στον Real FM, ο Νίκος Χατζηνικολάου -μεταξύ όλων των ευθύβολων κι εύστοχων πολιτικών σχολιασμών επί σημαντικών θεμάτων που έκανε, αναφέρθηκε και στον ενδυματολογικό κώδικα των στελεχών της κυβέρνησης και τη σημειολογία αυτού. "Δεν είναι δυνατόν να συνδιαλέγεσαι με τον υπουργό εθνικής οικονομίας (της Γαλλίας εν προκειμένω) και να εμφανίζεσαι με κίτρινο κασκολ", είπε με το γνωστό καυστικό του ύφος, αναφερόμενος προφανώς στην αμφίεση του κ. Τσακαλώτου. Και είχε απόλυτο δίκιο. Οι ενδυματολογικές επιλογές -και το ξέρουμε πολύ καλά αυτό όσοι έχουμε ασχοληθεί με πωλήσεις και δημόσιες σχέσεις- η στάση και η γλώσσα του σώματος - και παραθέτω ξανά "δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι με τα χέρια στις τσέπες" (βλέπε Βαρουφάκης) προσθέτουν ή αφαιρούν κατά περίσταση από το κύρος και τη βαρύτητα αυτών που επιθυμούμε να αποκτήσουμε ή να πουλήσουμε στην απέναντι πλευρά. Τόσο απλά. 

 ΤΟ ΧΑΖΟ ΄98
Το βράδυ των εκλογών ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης, καλεσμένος στο πάνελ του Νίκου Χατζηνικολάου στο Star είπε: "κάποιοι νομίζουν ότι θα γυρίσουμε σε ένα χαζό '98". Δε νομίζω ότι θα υπήρχε πιο εύγλωττος τρόπος για να διατυπώσει κανείς τι ΔΕΝ σημαίνει αυτή η εκλογική νίκη: όλα είναι πια ροζ και χαρούμενα, κι εμείς μπρούμε να αράζουμε σε μοδάτα στέκια, καταναλώνοντας ασύστολα, ξεθάβοντας από τα συρτάρια τις golden και τις master cards, ωραία βολεμένοι σε ένα κομψό απολιτίκ κουκούλι, θεωρώντας την καθημερινότητά μας αποκομμένη από το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, και κατά συνέπεια, δίνοντας μια λευκή επιταγή στην εξουσία, την οποία και θα ανανεώνουμε όσο το πιστωτικό όριο της golden card αντέχει. (Οι υπέροχες μέρες των κυβερνήσεων Σημίτη).

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Το ίδιο βράδυ, ο Θανάσης Λάλας, καλεσμένος της Έλλης Στάη και του Αντώνη Σρόιτερ, στον Alpha είπε: "Φοβάμαι ότι υπάρχει ένα δωμάτιο εξουσίας στο οποίο κάποιοι, όταν μπαίνουν, αλλάζουν". Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σκεπτικιστής ή Κασσάνδρα για να μοιραστεί με τον Λάλα την ίδια ανησυχία.  Όλη η πρότερη εμπειρία δημουργεί - ενστικτωδώς σχεδόν- μια σκιά αμφιβολίας ακόμα και στον πιο καλόπιστο.

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε ότι ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος δεν συμπεριφέρεται πλέον ως τυφλός οπαδός. Η εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν προήλθε από την κατ'εξοχήν κομματική βάση του, αλλά από μια σαφώς ευρύτερη κοινωνική δεξαμενή. Για πολλούς μια τέτοια ψήφος μπορεί να ερμηνευτεί ως ψήφος τιμωρίας -μια πολύ βολική εξήγηση για τους απερχόμενους, "πήραμε τις δύσκολες αποφάσεις και το πληρώσαμε". 
Για μένα -και θα ήθελα να πιστεύω και για ακόμα περισσότερους- ήταν μια ψήφος -στην κυριολεξία- ελπίδας. Μια ελπίδα που το ξεχαρβαλωμένο πολιτικό σύστημα, εξόχως βολεμένο εδώ και δεκαετίες στην μηδενιστική τοποθέτηση "όλοι ίδιοι είναι" την είχε αφανίσει από τον πολιτικό χάρτη. 

Και τελικά, η ελπίδα αυτή θα δικαιωθεί όταν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει "δωμάτιο εξουσίας", παρά μόνο καλοί ή διεφθαρμένοι πολιτικοί.

Καλό σας βράδυ.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015: Η ΑΠΟΛΙΤΙΚ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΟΥ DA CAPO ΤΕΛΕΙΩΣΕ

 



 Η συσσωρρευμένη εμπειρία που δεν μεταλλάσσεται σε γνώση μας καθιστά ηλίθιους.


"Τι προσδοκάτε εσείς που θα ψηφίσετε Σαμαρά;" "Εσύ τι προσδοκάς που θα ψηφίσεις Τσίπρα;" Πάγια τακτική υπεκφυγής, απαντώ στην απορία σου με ερώτηση. Μόνο που η αντερώτηση εκφέρεται με ειρωνικό ύφος, εκφράζοντας μια passive-aggressive διάθεση. 

Μετά από αρκετή πίεση "ναι, αλλά εγώ σας ρώτησα. Πείτε μου, τι προσδοκάτε όταν ψηφίζετε Σαμαρά;" παίρνεις την αποστομωτική απάντηση: "Την ησυχία μου". Όχι γιατί τώρα δεν προσδοκά τίποτα, αλλά γιατί ποτέ δεν προσδόκησε τίποτα.

Η εμπειρία, αν δε σου διδάξει κάτι, δεν είναι σοφία. Ή για να το θέσω καλύτερα, αν είσαι μεγαλύτερος με περισσότερες εμπειρίες από τις οποίες όμως δεν έμαθες τίποτα, τότε οπωσδήποτε δεν είσαι σοφός. Είσαι απλά ηλίθιος. 

Εξακολουθείς, εδώ και δεκαετίες να ψηφίζεις τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα, κι εξακολουθείς να έχεις τα ίδια -και τώρα πια περισσότερα- προβλήματα.

Και το πιο εξωφρενικό άλλοθι της ψήφου σου έχει ως εξής: "τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, όλοι είναι ίδιοι". Κι έτσι, με κριτήριο τον απόλυτο μηδενισμό ψηφίζεις για μια φορά ακόμα μια συμμορία φελλών λέγοντας με βαθυστόχαστο ύφος σοφού "αυτούς τουλάχιστον τους ξέρω", αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν έμαθες απολύτως τίποτα από την εμπειρία σου. 

Στις μέρες των "αγανακτισμένων" βρέθηκα κι εγώ μία φορά στο Σύνταγμα. Μια ηλιόλουστη Κυριακή που χιλιάδες κόσμου πλημμύριζαν την Αθήνα από το Μοναστηράκι μέχρι την Αμαλίας. Συνθήματα, πανό και φυσικά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα καθιερωμένα φάσκελα προς το κτήριο της Βουλής. Γύρω μου διάφορα πηγαδάκια με θέμα συζήτησης, τι άλλο, τα μνημόνια και την "κυβέρνηση της ντροπής". Και ξαφνικά, μια κυρία λέει: "εμένα ποιος θα μου βάλει ένα ακόμα μπουκάλι γάλα στο καρότσι μου στο σουπερμάρκετ;" Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι οι αγανακτισμένοι ήταν καταδικασμένοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους ακριβώς όπως ήρθαν: άπραγοι. Γιατί το παιχνίδι θα το κέρδιζε αυτός που θα υποσχόταν "ένα ακόμη μπουκάλι γάλα". 

Αυτή είναι και η υπόσχεση - προπαγάνδα της κυβέρνησης: ένα ακόμα μπουκάλι γάλα στο καλάθι μας και να νιώθουμε κι ευγνωμοσύνη γι'αυτό. Γιατί με ένα ακόμη μπουκάλι γάλα θα έχουμε την ησυχία μας. Κι αυτοί, φυσικά, τη δική τους. Γιατί όταν εμείς έχουμε την ησυχία μας, εκείνοι μπορούν ανενόχλητοι να υπογράφουν νέα μνημόνια και να δανείζονται χρήματα για να ενδυναμώνουν το κεφάλαιο των τραπεζών. 

Αλλά εμάς δεν μας απασχολεί το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας, δεν μας αγγίζει η άνευ προηγουμένου καταπάτηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, δεν μας προσβάλλει κατάμουτρα η υποτίμηση της λογικής μας. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να διαπεράσει την ασπίδα που έχει δημιουργήσει γύρω μας το ένα ακόμη μπουκάλι γάλα. 

 Η απολιτίκ επανάσταση του "freddo espreso μέτριο" στις παρυφές του Da Capo τελείωσε. Κι αυτό πρέπει να το χωνέψουμε καλά όσοι μεγαλώσαμε μέσα σε αυτήν.


Σ' αυτές τις εκλογές, η λύση δεν είναι να κλειδώσουμε τους ηλικιωμένους μέσα. Η λύση είναι να ξεκλειδωθούμε όλοι και να πάμε να ψηφίσουμε. Όχι για την ησυχία μας, αλλά για το μέλλον μας. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν αυτό που έρχεται είναι καλύτερο, ξέρει όμως ότι αυτό που έχει είναι το χειρότερο.
Σ' αυτές τις εκλογές πρέπει να τους πετάξουμε στα μούτρα το ένα ακόμη μπουκάλι γάλα.

Καλό σας μεσημέρι.