Ετικέτες

80's (1) αγανακτισμένοι (1) ανθρακωρύχοι (1) απεργία (1) απολιτικ (1) Αρκετά Καλός (1) Βενιζέλος (1) γάμος (1) γλυκά (1) γλώσσα (1) διήγημα (1) εκλογές 2015 (1) επαίτες (1) επιβάτες (1) επιστολή (1) ηλεκτρικός (3) θαυμάζω (1) θηλυκότητα (1) καθρέφτης (1) Καλλιθέα (1) κιλά (1) ΚΚΕ (1) κράζω (1) κρίση (1) κυβέρνηση (1) Κύριος (1) μάγος (1) μαντήλα (1) Μεγάλη Βρετανία (1) Μέρκελ (1) μέσα κοινωνικής δικτύωσης (1) Μοναστηράκι (2) Μουσουλμανισμός (1) μπούργκα (1) ναρκωτικά (1) ΝΔ (1) Παπαδιαμάντης (1) παραμύθι (2) ΠΑΣΟΚ (1) Πλατεία Δαβάκη (1) πολιτικά ορθό (1) πολιτική ορθότητα (1) ΠΟΤΑΜΙ (1) πρίζα (1) πρωθυπουργός (1) Ρωξάνη (1) Σαμαράς (2) σπολλάτη. παιδιά (1) Σταχτομπούτα (1) ΣΧΕΣΕΙΣ (1) σχέσεις (1) ταινία (1) Ταύρος (2) Τέλειος (1) Τζήμερος (1) τραπέζι (1) Τσίπρας (2) τυρκουάζ (1) υλική στέρηση (1) φεμινισμός (1) φτώχεια (1) χορευτής (1) Χριστούγεννα (1) χωριό του Άι Βασίλη (1) ψήφος (1) AIDS (1) Barbie (1) Da Capo (1) facebook (1) gay (1) jumbo (1) LGSM (1) Matthew Warchus (1) pride (1) social media (1) tweet (1) twitter (1)

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΛΑΤΡΕΨΑ ΤΟ TWITTER Αυτό που πραγματικά λάτρεψα στο Twitter είναι η αμεσότητα της επικοινωνίας με ανθρώπους με τους οποίους δεν γνωρίζεσαι.


Είμαι θιασώτης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το δηλώνω ευθαρσώς και χωρίς καμία αναστολή.

Σχετικά πρόσφατα άρχισα να ασχολούμαι συστηματικά με το Twitter. Είχα από παλιά ένα λογαριασμό, αλλά ήμουν βαθιά βυθισμένη στο Facebook για να ασχοληθώ. Λίγο πριν τις εκλογές μπήκα δυναμικά. Κι ανακάλυψα ένα περιβάλλον ενελώς διαφορετικό από αυτό του facebook.

Το Twitter είναι εξωστρεφές και αυτός ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων το κάνει άμεσο και πιο περιεκτικό. Ό,τι συμβαίνει, στην πολιτική και την κοινωνία, σε μηδενικό χρόνο έχει γίνει tweet. Ακολουθείς και σε ακολουθούν χωρίς κανένα προαπαιτούμενο αμοιβαιότητας. Σώζεις τα νεύρα και τις αντοχές σου από τις ανά τέταρτο ανανεώσεις προσωπικού status, δεν παρελαύνει από τον τοίχο σου όλο αυτό το χαζοχαρούμενο γαϊτανάκι φωτογραφιών τύπου "ο Φώτης στα μπουζούκια", "ο Φώτης για καφέ", "ο Φώτης στο πρακτορείο ΟΠΑΠ της γειτονιάς του".

Βεβαίως και η βλακεία έχει δικαίωμα στον πλουραλισμό, σαφώς η ελαφρότητα είναι παρήγορη και μπορείς πάντα να κρύψεις ό,τι δεν θες να βλέπεις. Προσωπικά δεν το κάνω, το θεωρώ τρομερή κοινωνική δυσανεξία. Οι μόνες αναρτήσεις που μπορεί να κρύψω από τον τοίχο μου θα έχουν υβριστικό/προσβλητικό περιεχόμενο (όχι για μένα, τέτοιες δεν έχω δει ακόμα!)

Επιστρέφω στον καινούργιο μου έρωτα, το Twitter. Όχι πώς εδώ γράφονται μόνο έξυπνα παράγματα. Προς Θεού. Γράφονται όμως μακράν πιο διασκεδαστικά. Ακολουθείς, για παράδειγμα, τον Άδωνι, και κάνεις δεύτερο σηκώτι από το γέλιο. 

Επίσης, κάτι που δεν θα πάψω να λέω, το Twitter δεν βρίθει -τουλάχιστον ακόμα- από εμετικά, γλυκανάλατα τσιτάτα που στερούνται κάθε περιεχομένου, τσιτάτα που στο Facebook μπορεί να χτυπάνε και 10,000 likes! Βλέπε: "όποιος πληγώθηκε και δεν γονάτισε, είναι δυνατός", "Εμπιστοσύνη, μια ζωή να κερδηθεί, μια στιγμή να χαθεί". Έλα! Θα περίμενε κανείς ότι τέτοιου είδους "αφορισμοί" θα ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στο Twitter, με δεδομένο τον σύντομο χαρακτήρα των μηνυμάτων του. Hurray, this is not the case!

Σε αντίθεση με τη νωχελικότητα του Facebook, το Twitter κινείται με ζωντάνια και δυναμικότητα. Ίσως και γιατί δεν περιλαμβάνει άλλες εφαρμογές, παιχνίδια, ας πούμε. Κι έτσι, η προσοχή δεν αποσπάται ένθεν κι εντεύθεν αλλά και γι'αυτό η χρήση του είναι πιο εξωστρεφής.

Αυτό όμως που πραγματικά λάτρεψα στο Twitter είναι η αμεσότητα της επικοινωνίας με ανθρώπους με τους οποίους δεν γνωρίζεσαι. Αρκεί μια φράση για να μοιραστούμε δεκάδες άγνωστοι μεταξύ μας μια κοινή στάση ή ένα συλλογικό συναίσθημα ή ακόμα και να εμπλακούμε σε μια αντιπαράθεση. Κι αυτό για μένα είναι συναρπαστικό.

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, το άρθρο αυτό θα το δημοσιεύσω πρώτα στο Twitter! 

Καλό σας βράδυ!

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΑΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΟ ΦΡΥΔΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΝΑΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ



 




ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΑΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΟ ΦΡΥΔΙ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΝΑΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟΥ

- Η αξιωματική αντιπολίτευση -όπως αυτή εκπροσωπείται από τον αρχηγό της Αντώνη Σαμαρά- φαίνεται παγιδευμένη σε ένα προφίλ στείρου και κατ' ουσίαν αντεθνικού λόγου, αφού με απροκάλυπτη χαιρεκάκια εύχεται να ναυαγήσει η προσπάθεια της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά, προκειμένου να κλείσει "αυτή η αριστερή παρένθεση".

- Ο κυβερνητικός εταίρος της προηγούμενης κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του Ευάγγελος Βενιζέλος κυριολεκτικά υποφέρουν καταβάλλοντας απέλπιδες προσπάθειες να αποποιηθούν των ευθυνών που το εκλογικό σώμα τους αναγνώρισε και τους καταλόγισε, ενώ παράλληλα αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι οι όροι ύπαρξης της παράταξής τους συλλήβδην έχουν αλλάξει.

- Το ΚΚΕ εξακολουθεί με συνέπεια και επιμονή να αρνείται, γενικά, σε κάθε επίπεδο, ενώ το ΠΟΤΑΜΙ δεν μπορεί να χωνέψει ότι δεν κατάφερε ως άλλος Δούρειος Ίππος να παρεισφρήσει στο κυβερνητικό σχήμα που προεκλογικά ονειρευόταν.

- Για χρόνια ολόκληρα είχαμε υιοθετήσει μια άκρως αντιφατική πολιτική στάση: έχοντας παγιωμένη την πεποίθηση ότι "όλοι ίδιοι είναι", εξακολουθούσαμε να ψηφίζουμε τους ίδιους (!), με εδραιωμένη την πίστη ότι κανείς τους δεν έχει έστω και μία ειλικρινή πρόθεση για τη χώρα.

- Για πρώτη φορά ένας πολιτικός άνδρας -κι όχι ένας τυχαίος πολιτικός άνδρας, αλλά ο Πρωθυπουργός της χώρας- μιλάει με ένα λόγο ευθύ και τίμιο. Και τολμά.

Αυτές τις ημέρες κάποιοι με μια ελιτίστικη διάθεση σνομπάρουν την πολιτική Τσίπρα που μόλις άρχισε να εκδιπλώνεται. Κι αυτό είναι δικαίωμά τους. Τη στιγμή που κάποιοι ανασηκώνουν το φρύδι τους, εκείνος ανασηκώνει το ανάστημά του. Κι όλους εμάς μαζί. 


 Αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιο θα είναι το τέλος των διαπραγματεύσεων: Θερμοπύλες ή Άλωση της Τριπολιτσάς;
Σε κάθε περίπτωση, ένας Πρωθυπουργός, που ορκίστηκε στην τιμή του και τη συνείδησή του, αγωνίζεται. Κι αυτό, σε μια υγιή δημοκρατία, σημαίνει εθνική σύνταξη στο πλευρό του. 
Καλή σας μέρα.